นกพูดได้

posted on 27 Mar 2010 14:31 by lessons-in-my-life

เถ้าแก่เปิดสวนดอกไม้ได้พักหนึ่ง ก็ตกใจจนแทบจะเป็นลม

 

ถามว่าทำไมจึงเป็นลม?...ถึงแม้ว่าในสวนจะมีดอกไม้สวยๆมากมาย อีกทั้งยังเก็บค่าผ่านประตูเพียงแค่คนละ 5 บาท แต่กลับแทบไม่มีแขกเข้ามาเยี่ยมชมเลย

 

เถ้าแก่แกกลุ้มมาก จึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับเพื่อนซี้

 

เฮ้ย! ลื้อช่วยอั๊วะคิดหน่อยดิทำไมสวนดอกไม้สุดโรแมนติกของอั๊วะมันถึงขายไม่ออกวะ!”

 

โธ่ก็สวนมึงน่ะมีแต่ดอกไม้ กูเดินเข้าไปดูแค่ 5 นาทีก็เบื่อแล้ว

 

แล้วอั๊วะควรจะแก้ยังไงดีวะ

 

มึงก็หาสัตว์ใส่เข้าไปในสวนของมึงดิ รับรองเลยว่าจะมีคนเข้าไปเที่ยวสวนของมึงมากกว่านี้เป็นสิบเป็นร้อยเท่า

 

ใครว่าสวนอั๊วะไม่มีสัตว์เนี่ยะ! ลื้อไม่เห็นเหรอสวนอั๊วะมีไส้เดือนเป็นร้อยเลยนะ

 

กวนตีนนะ มึง

 

ง่างั้นอั๊วะควรเอาอะไรมาใส่ดีเนี่ย

 

นี่มึงกะจะไม่คิดเองเลยใช่มะ!”

 

เง้อ! Pleaseeeeeeeee!”

 

ก็ได้ๆๆๆๆ คนหล่อๆอย่างกูยิ่งใจอ่อนอยู่ด้วยอืมมมมมมมมม นก!

 

นกเหรอ

 

ใช่! แล้วต้องไม่ใช่นกธรรมดาด้วยนะ แต่ต้องเป็นนกที่พูดภาษามนุษย์ได้ด้วย!

 

ไอ้หยา! แล้วอั๊วะจะไปหาไอ้นกแบบนี้จากที่ไหนดีฟระ!”

 

มึงยื่นหูมาใกล้ๆ

 

เพื่อนซี้ซุบซิบอะไรบางอย่างใส่หูเถ้าแก่

 

โอ้โห! ลื้อนี่สุดยอดจริงๆว่ะ!”

 

ในเวลาไม่กี่เดือนต่อมา

 

สวนของเถ้าแก่ในตอนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั้งประเทศ มีคนมาเที่ยววันนึงเป็นพันเป็นหมื่นคน บางคนมาเพราะอยากมาเดินชมดอกไม้ แต่ส่วนใหญ่มาเพราะอยากมาเล่นกับนกพูดได้ทำให้เถ้าแก่ต้องซื้อนกมาเพิ่มเป็นจำนวนมาก

 

นกที่เพิ่งซื้อมาเหล่านี้ เถ้าแก่จะจับพวกมันยัดใส่กรง ซึ่งแต่ละกรงจะมีป้ายประจำกรงแขวนเอาไว้ โดยที่แต่ละป้ายจะเขียนข้อความต่างกัน เช่น

 

ฉันเป็นนกแก้วสีเทา ฉันจะพูดว่าโชคดีมีชัย

 

ฉันเป็นนกแก้วคองโก ฉันจะพูดว่าอากาศดีจังเลย

 

ฉันเป็นนกแก้วอเมซอน ฉันจะพูดว่ามั่งมีศรีสุข

 

เป็นต้น

 

หลังจากที่แขวนป้ายเสร็จไม่กี่นาที นักท่องเที่ยวเป็นฝูงก็จะพากันแห่มามุงดูนกใหม่เหล่านี้มากมาย

 

พวกนักท่องเที่ยวรออยู่นานหลายนาที แต่เจ้านกใหม่ตัวนี้ก็ยังไม่ยอมพูดอะไรสักคำจนสุดท้าย มีนักท่องเที่ยวคนหนึ่งทนรอต่อไปไม่ไหว จึงร้องบอกนกว่า

 

โชคดีมีชัย! อากาศดีจังเลย! มั่งมีศรีสุข!”

 

เถ้าแก่เจ้าของสวนกำลังเดินอยู่แถวนั้นพอดี จึงได้ยินเสียงร้องของนักท่องเที่ยวคนดังกล่าว

 

เถ้าแก่เดินเข้ามาทักทายนักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

ต้องขอโทษด้วยนะครับนกพวกนี้เพิ่งจัดส่งมาพวกมันคงจะยังรู้สึกแปลกถิ่นอยู่บ้าง…”

 

ประโยคที่เหลือ เถ้าแก่พูดต่อในใจว่า

 

‘…แต่ถ้าพวกลื้อคอยตะโกนใส่พวกมันทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ อีกไม่นานเกินรอ นกพวกนี้ก็จะพูดได้แน่นอนอั๊วะขอขอบใจพวกลื้อมากๆนะ

Comment

Comment:

Tweet