ไม่มีรองเท้าใส่

posted on 24 Mar 2010 05:58 by lessons-in-my-life

มีเด็กหนุ่มอยู่คนหนึ่ง เป็นเด็กข้างถนนมาตั้งแต่เล็ก ไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีการศึกษา

 

เด็กหนุ่มอาศัยอยู่กับเพื่อนคนหนึ่งใต้สะพานลอย พวกเขาใช้เวลาในแต่ละวันช่วยกันเดินเก็บขยะ/ของเก่ามาขายแลกข้าวประทังชีวิต

 

อยู่มาวันหนึ่ง เด็กหนุ่มเดินเท้าเปล่าเก็บขยะมาตั้งแต่เช้า แต่ก็ยังหาไม่ได้เสียที

 

สุดท้าย เด็กหนุ่มทนไม่ไหว เขาทรุดตัวลงกับพื้นข้างๆร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วปล่อยโฮร้องไห้โดยไม่เกรงใจสายตาคนแถวนั้น

 

เพื่อนเด็กหนุ่มถามว่า

 

เฮ้ย! มึงจะร้องไห้ทำไม

 

ก็กูไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีเงิน ไม่ได้เรียนมึงจะให้กูหัวเราะดีใจกับโชควาสนาของกูเหรอวะ

 

เอาน่า เพื่อน กูว่ามันต้องมีทางออกอยู่แล้ว ถ้าเราไม่ยอมแพ้ซะอย่าง สักวันนึง ทั้งมึงทั้งกูอาจจะประสบความสำเร็จก็ได้

 

แทนที่จะเงียบลง เด็กหนุ่มกลับร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม

 

มึงดูนี่…”

 

เด็กหนุ่มยกเท้าให้เพื่อนดู

 

เห็นตีนกูไหม กูเดินตีนเปล่ามาทั้งวันจนตีนกูพองหมดแล้วมึงคิดว่าคนที่กระทั่งรองเท้ายังไม่มีปัญญาหาซื้อ มันจะประสบความสำเร็จได้หรือไง!

 

เด็กหนุ่มร้องไห้ต่อไปอีกพักหนึ่ง ก่อนจะหยุดจากนั้นจึงระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

 

เฮ้ย! เพื่อน! มึงเมาเปล่าวะ!”

 

เปล่า กูไม่ได้เมา มึงนี่ก็แค่ซื้อข้าวยังไม่มีเงิน กูจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเหล้าวะ

 

แล้วอยู่ดีๆ มึงหัวเราะทำบ๊ะอะไรวะ

 

เด็กหนุ่มชี้ไปที่ทีวีในร้านอาหาร ซึ่งกำลังถ่ายทอดสดการมอบรางวัลให้แก่นักกีฬาว่ายน้ำ Paralympic Games

 

เพื่อนมองภาพแล้วทำหน้างงๆ

 

เออ กูเห็นแล้วแล้วมันน่าขำตรงไหน

 

กูไม่ได้ขำคนในทีวี กูแค่ขำตัวเองว่ะ

 

แล้วมึงจะชี้ไปที่ทีวีทำเพื่อว่าแต่ ตัวมึงมีอะไรน่าขำเหรอวะ

 

กูเคยคิดว่ากูคงไม่มีวันประสบความสำเร็จ เพราะไม่มีรองเท้าใส่เพื่อเดินเก็บขยะ

 

“…”

 

แต่มึงดูไอ้เจ้านักกีฬาว่ายน้ำที่มันได้เหรียญทองนั่นดิ มันประสบความสำเร็จระดับโลก มีคนยอมรับและชื่นชมในตัวมันเป็นล้านๆแล้วมึงดูสภาพของแม่งสิ อย่าว่าแต่รองเท้าเลย เพื่อน แค่ตีนมันยังไม่มีเล้ย

Comment

Comment:

Tweet