พังพอนผู้ซื่อสัตย์

posted on 19 Mar 2010 18:42 by lessons-in-my-life

มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่ง มีสัตว์ประจำบ้านเป็นพังพอน

 

พังพอนตัวนี้เชื่องมาก เนื่องจากครอบครัวนี้ซื้อมันมาเลี้ยงตั้งแต่ตอนที่มันยังเล็กๆ สามารถอุ้มมันมากอดเล่นได้สบายๆ

 

ต่อมาไม่นาน ภรรยาก็ได้คลอดลูกออกมาคนนึง ทั้ง 2 คนสามีภรรยารักลูกคนนี้มาก

 

ตอนนั้นเองที่ภรรยาเกิดความกังวลขึ้นมาว่า

 

เจ้าพังพอนที่เลี้ยงไว้มันจะกัดลูกเราหรือเปล่านะ

 

วันหนึ่ง 2 สามีภรรยามีธุระต้องออกจากบ้านทั้งคู่ ในระหว่างที่กำลังนั่งรถ ผู้เป็นภรรยาก็เอาแต่มองกระจกหลังอยู่ตลอด กลัวว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลมันจะเป็นจริง

 

หลังจากที่รถของ 2 สามีภรรยาพ้นปากซอยไปได้ไม่เท่าไหร่ งูเหลือมตัวใหญ่มากตัวหนึ่งก็ค่อยๆเลื้อยเข้ามาในบ้านของพวกเขา

 

เจ้างูตัวนั้นมองเห็นเด็กทารกคนหนึ่งกำลังนอนหลับ ก็เกิดอยากกินเพราะกำลังหิวพอดี มันจึงเลื้อยเข้าไปหาเด็กคนนั้น แต่ก็พบว่ามีอะไรบางอย่างขวางทางมันไว้

 

อะไรบางอย่างนั้นก็คือพังพอน สัตว์เลี้ยงสุดรักของเจ้าของบ้านนั่นเอง

 

สัตว์ทั้ง 2 ต่อสู้กันใหญ่ ฝ่ายหนึ่งต่อสู้เพราะความหิว ส่วนอีกฝ่ายต่อสู้เพราะต้องการปกป้องนายน้อยของตนเองไว้

 

ถ้าจะพูดตามตรง พังพอนตัวเล็กกว่างูมาก แต่มันรู้ตัวว่ามันจะแพ้การต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ได้ เพราะถ้าแพ้ ลูกของเจ้านายจะเป็นอันตราย

 

พังพอนจึงสู้สุดฤทธิ์ชนิดถวายหัว จนในที่สุด งูเหลือมตัวนั้นก็ตายคาปากพังพอง

 

สักพักหนึ่ง 2 สามีภรรยาก็ได้กลับมาถึงบ้าน เจ้าพังพอนจึงรีบวิ่งไปรับหน้าบ้านด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้ช่วยปกป้องนายน้อยของมันไว้ได้

 

ภรรยาเห็นพังพอนตัวเปื้อนเลือด จึงตกใจคิดว่า

 

นั่นไง! ว่าแล้วไม่มีผิด! นี่แกกัดลูกของฉันใช่มั๊ย!!!”

 

ภรรยาคว้าไม้หน้าสาม กระหน่ำตีไปที่พังพอนตัวน้อยเป็นชุด ตีเอาๆๆๆๆๆๆๆจนกระทั่งพังพอนอยู่ในสภาพแหลกเหลว

 

หลังจากที่พังพอนตายแล้ว ภรรยาก็รีบวิ่งไปหาลูกสุดฝีเท้า

 

ภาพที่ภรรยาเห็นคือภาพของทารกน้อยที่กำลังนอนหลับอย่างมีความสุข ข้างทารกคนนั้น มีงูเหลือมตัวใหญ่เบ้อเริ่มนอนตายอยู่

 

ภรรยาร้องไห้เสียใจ รีบวิ่งไปหาซากพังพอน

 

พังพอนจ๋า ตื่นมาเร็ว ตื่นมาอยู่กับฉันสิ ฉันจะไม่ทำร้ายเธอแล้ว ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ…”

 

ภรรยาพูดขอโทษเป็นร้อยครั้ง แต่นั่นก็ไม่ทำให้พังพอนของเธอฟื้นขึ้นมาได้มันสายไปเสียแล้ว

 

พังพอนผู้ซื่อสัตย์ของภรรยาได้ตายไปนานแล้วตายด้วยน้ำมือของเธอเอง

Comment

Comment:

Tweet

หวลนึกถึงอดีตค่ะ เคยเลี้ยงแมวไว้กินนอนอยู่ด้วยกันจนวันหนึ่ง วันที่ลูกเกิดมา เราเริ่มรังเกียจแมว กลัวว่าขนของมันจะทำให้ลูกเป็นหอบหืดเราก็พยายามหาทาง ทำที่ทำทางให้มันนอนหน้าห้อง แต่พอเผลอ เป็นต้องขึ้นมานอนบนที่นอนให้ได้ เราจึงทำโทษมันบ่อยๆ มันพยายามเอาใจเรา ถึงขนาดว่าขณะที่กำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ อยู่ๆก็กระโดดขึ้นโต๊ะอาหารคายหนูที่คาบมาวางไว้ข้างจานข้าว แล้วก็ส่งเสียงร้องเมี๊ยวๆ ก็วงแตกล่ะค่ะ อ่านเรื่องพังพอนไปจบลงที่อีเหมียวได้ไงก็ไม่รู้ ให้ Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#4 By ตีรณา on 2010-03-21 20:04

ขอบคุณทุก comment มากๆครับที่เป็นกำลังใจ

#3 By krutcher on 2010-03-21 10:38

ทำอะไรต้องมีสติ และพิจารณาก่อนลงมือทำจริงๆ สาธุHot!

#2 By fonnie0116 on 2010-03-20 13:53

น่าสงสาร

#1 By ปลาวาฬ on 2010-03-19 18:59